Wprawki i ćwiczenia teatralne

Gimnastyka buzi i języka

Rozgrzewanie aparatu mowy

– po każdym ćwiczeniu parskamy jak konie dla rozluźnienia mięśni.
- rozciąganie policzków
- kląskanie
- liczenie zębów językiem
- oblizywanie się
- język szeroki jak łopata (przy otwartych ustach
- język wąski (przy otwartych ustach)
- krążenie językiem przed zębami
- sięganie językiem do brody i nosa

Modlitwa mnicha

Modlimy się wymawiając na wydechu tylko sylaby mi, me, ma, mo, mu

Dyrygent i chór

Chór mówi jakiś wiersz np. „Siała baba mak” dostosowując się do dyrygenta – ręce na dole – cicho, u góry – głośno

Mówienie z korkiem w ustach (między zębami).

Marsz na punkt

Cele: wyczucie czasu i przestrzeni, koncentracja uwagi

Do ćwiczenia wyznaczona zostaje określona płaszczyzna o dowolnym kształcie i powierzchni. Grupa ustawia się po obwodzie płaszczyzny. Każdy uczestnik ćwiczenia obiera sobie w obrębie wydzielonej płaszczyzny punkt, do którego wyruszy na określony sygnał. Dzieci jednocześnie maszerują do wybranego przez siebie celu po linii prostej. Nie mogą odrywać wzroku od obranego punktu. Nie mogą też się zderzać nawzajem, czy ocierać się o siebie.

Ćwiczenie wykonuje się w różnym tempie zaczynając od wolnego , kończąc na szybkim. Stopniowo ogranicza się też przestrzeń.

Chodzę jak…

Cele: wyczucie czasu i przestrzeni, wyrażanie emocji ruchem, kontrola ciała.

Uczestnicy spacerują po sali w różnych kierunkach. Prowadzący wydaje polecenia, które co jakiś czas zmienia, np.

Jesteśmy bardzo zmęczeni. Niesiemy ciężką paczkę. Śpieszymy się na autobus. Jesteśmy szczęśliwi, bo wygraliśmy na loterii. Idziemy z otwartym parasolem, który wyrywa nam wiatr. Przechodzimy po chyboczącym się moście nad przepaścią.

Budowla

Cele: budowanie zaufania, kontrola własnego ciała, ćwiczenie koncentracji uwagi

Prowadzący dzieli grupę na kilkuosobowe zespoły. Każda grupa losuje zadanie. Wspólnie mają skonstruować, poprzez przybranie charakterystycznych pozycji  określoną w zadaniu budowlę, np. samolot, statek, wiszący most, szałas, hamak, huśtawka.

Następnie uczestnicy muszą ożywić swoją budowlę poprzez ruch np. wieje silny wiatr. Zbudowane struktury nie mogą upaść.

Ufam partnerowi

Cele: budowanie wzajemnego zaufania,

Uczniowie stoją parami. Zwróceni są twarzami w tę samą stronę, z tym, że jeden stoi przed drugim. Stojący z przodu pada do tyłu i daje się złapać osobie stojącej za nim.

Ograniczony język

Cele: rozwijanie wyobraźni i komunikowania się

Nauczyciel zwraca się do grupy: Jestem potężną czarownicą. Za dużo mówicie. Odbieram wam prawo mówienia. Jednakże jestem wspaniałomyślna i pozwalam wam zostawić sobie cztery wybrane przez was słowa. Napiszcie je na kartce. Dobierzcie się parami i spróbujcie porozumieć się z drugą osobą używając-  ty swoich , ona swoich czterech słów.

Razem głośniej

Cele: uwalnianie napięcia emocjonalnego, rozgrzewka, budowanie zaufania.

Grupa kuca razem. Prowadzący zaczyna mruczeć, a dzieci mu wtórują stopniowo podnosząc głos. Na koniec wszyscy wyskakują do góry głośno krzycząc razem.

Posłuchaj mnie

Cele: budowanie zdrowych relacji z ludźmi, wdrażanie do samooceny

Jedna z osób w parze ma zaciśnięte pięści, druga używając słów próbuje ją przekonać, aby je otworzyła. Osoba otwiera tylko wtedy, gdy czuje, że została przekonana.

Warianty: zwinięty w kłębek, trzymający jakiś przedmiot, leżący itp.

Mistrz i uczniowie

Cele: samoświadomość, ćwiczenie ekspresji, wprowadzenie do ćwiczeń ruchowych

Uczniowie stoją w kręgu. Wybrany uczeń wchodzi do środka i chodzi dookoła. Na określony sygnał zatrzymuje się. Grupa próbuje określić cechy charakterystyczne poruszania się danego ucznia, następnie próbuje go naśladować. dzieci maja za zadanie wczuć się w daną osobę .

Niezidentyfikowana maszyna

Cele: koncentracja, techniki mimiczne

Pierwsza osoba wstaje i wykonuje jakiś ruch, który stale powtarza, obok niej staje następna i wykonuje swój ruch, i tak dalej….

Trzy emocje

Cele: rozwój relacji interpersonalnych, komunikacja, rozwój społeczny

Grupa wybiera lub układa historyjkę, która posłuży za temat do improwizacji. Następnie dostaje lub wymyśla trzy uczucia, które musi włączyć do swojej opowieści tak, że historia zaczyna się od pierwszego, przechodzi przez drugie, kończy się na trzecim,np. zmartwienie – panika- ulga

Nakręcane zabawki

Cele: koncentracja, ruch , improwizacja

Każdy z uczestników staje się zabawką, która porusza się dopóki jest nakręcona. Prowadzący określa czas jednej sekwencji ruchu. Koniec i początek ruchu powinien być wyraźnie zaznaczony.

 Fotografia rodzinna

Cele: trening zachowań scenicznych, utrzymanie dyscypliny ruchowej,

Dzieci oglądają zdjęcia, bądź obrazki, które są inspiracją do zabawy. Zabawa przebiega w trzech fazach:

1. Wierne odtworzenie sytuacji z obrazka. Odwzorowaną próbę zatrzymujemy na kilka sekund w stop – klatce.

2. Wymyślanie sytuacji, która doprowadziła do chwili utrwalonej na fotografii. Wydarzenia dzieci prezentują w formie dialogu lub krótkiej scenki.

3.   Zamknięcie wymyślonej sytuacji wyrazistym akcentem

Karuzela

Cele: ćwiczenia w improwizowaniu i odgrywaniu ról

Dzielimy grupę na zespoły kilkuosobowe i nadajemy im kolejne numery.

Osoba nr 1 i 2 odgrywają scenkę na wylosowany wcześniej temat, np. ekspedientka i klient. Kiedy scenka jest w toku, jeden z widzów, np. osoba nr 3 włącza się do niej i ma zmienić jej temat. Może to być inny klient, który jest, np. nauczycielem i zaczyna opowiadać zdarzenie ze swojej szkoły. Osoba nr 1 musi znaleźć pretekst, aby wycofać się z tej rozmowy, zostawiając osobę nr 2 i 3. Do tej sceny dochodzi osoba nr 4 i to ona zmienia temat. Osoba nr 2, wycofuje się itd.

 

Przystanek autobusowy

Cele: budowanie historii postaci przez indywidualnych aktorów

Prowadzący jest narratorem budowanej historii, podpowiada grupie kierunek rozwoju sytuacji, pozostawia swobodę wyboru rozwiązań.

Np. Wyobrażamy sobie, że stoimy na przystanku i czekamy na autobus, który ma wyraźne opóźnienie.

     Na przystanek przychodzi przeziębiony mężczyzna, który kaszle i kicha nie zasłaniając ust….

Reżyser

Cele: odkrywanie siebie, odgrywanie ról

Jeden uczestnik zostaje reżyserem. Opowiada grupie jakieś zdarzenie ze swojego życia. Grupa ma za zadanie odegrać to wydarzenie zgodnie z wskazówkami reżysera.

 

 Zwolniony film

Cele: świadomość własnego ciała, koncentracja uwagi
W zabawie chodzi o jak najwolniejsze podniesienie wyobrażonego przedmiotu
- Inny wariant – w parach podawanie sobie wyobrażonego przedmiotu.

Sklep z zabawkami

Wyznaczamy sprzedawcę i kupującego. Pozostała część grupy, to zabawki w sklepie. Kupujący mówi, jaką zabawkę potrzebuje, wszyscy uczestnicy są taką zabawką. Sprzedający zachwala zabawki i „uruchamia” je kolejno klaśnięciem lub przez nakręcenie kluczyka. Zabawki prezentują się jak najlepiej jak potrafią. Wybrana przez klienta zabawka staje się klientem, a klient sprzedawcą.

Pociąg

Na sygnał dzieci robią pociąg – pierwsze gotowe dziecko staje się lokomotywą i nadaje rytm, następne przyłączają się do niego (dostosowując się do tego rytmu) jako wagoniki (każdy z innym wyrazistym ruchem). W rytmie wydają odgłosy i poruszają się. Pociąg jedzie coraz prędzej i wreszcie się wykoleja.

Dzwony

Każde dziecko wymyśla sobie, jakim będzie dzwonem, jak będzie się ruszać, jakie dźwięki będzie wydawać (jeden wybrany powtarzający się schemat ruchowy i dźwiękowy).. Pierwsze odważne nadaje rytm główny, do którego musi się dostosować reszta.

Trzy zaczarowane krzesła

I krzesło – śmiech, II krzesło – rozpacz, III krzesło – złość. Ćwiczenie polega na pokazaniu tych trzech emocji, przesiadając się z krzesła na krzesło. N. powinien najpierw omówić – po czym poznać, że ktoś jest zrozpaczony, smutny czy wesoły, co się w tym czasie z nim dzieje.

Walczące potwory

Uczniowie stoją  w dwóch rzędach naprzeciw siebie. Wskazane dziecko  wymyśla sposób przepędzenia potworów z przeciwka. Wszystkie dzieci  z jego rzędu muszą go naśladować.

Defilada dziwaków

Uczniowie chodzą po sali na sygnał prowadzącego. „zamieniają” się w postacie (naśladują je ruchem, gestem i głosem) np. staruszka, niedźwiedź, pisklę, silny wiatr, złodziej, kuternoga, księżniczka

Orkiestra

Wymyślają kim są w zespole, na czym grają, naśladują muzyków gestem, ruchem, głosem.

Podawanie emocji

Jeden drugiemu przekazuje swoje emocje np. złość – gest + mina + głos.

Marionetka

(w parach) Jedna osoba jest marionetką, druga aktorem, który pociąga za sznurki, dzięki czemu marionetka się porusza.

Posłuchaj

Cel – ośmielenie do mówienia. To ćwiczenie należy prowadzić element po elemencie.

a) Posłuchaj tego, co najdalej poza budynkiem,
b) Posłuchaj tego, co w budynku, poza salą (już nie słyszysz tego co daleko,
c) Posłuchaj tego, co się dzieje w sali (nie słuchaj kolegów),
d) Posłuchaj tego, co się dzieje wewnątrz siebie ,
Nie pytamy głośno co słyszałeś – Uczniowie wymieniają wrażenia między sobą, tak aby obudzić ciekawość.


Spójrz mi  w oczy

Jedna osoba stoi na środku sali, pod wszystkimi ścianami ustawiamy pozostałe dzieci, które patrzą na głowę osoby stojącej pośrodku. Ta zaś ma zadanie stać z głową opuszczoną, nagle ją podnieść i spojrzeć w oczy dowolnej osobie, wytrzymać spojrzenie przez kilka sekund, opuścić głowę. Tę czynność powtarzamy wielokrotnie w stosunku do wszystkich ćwiczących.

Ćwiczenie 
Mówienie dowolnego tekstu w ten sposób, by kolejne jego fragmenty wyraźnie adresować wzrokiem do różnych punktów pomieszczenia np. do żyrandola, do okna, do kolegi,.


Arka Noego

Ze stołów, krzeseł, koców i innych materiałów uczestnicy budują arkę, następnie ustalają między sobą, jakie zwierzęta mają wsiąść do arki. Nazwę tych zwierząt zapisują na dwóch karteczkach. Każdy losuje jedną karteczkę i próbuje przedstawić w formie pantomimy zanotowane tam zwierze. Każde zwierze występuje 2x, zaczyna się wiec poszukiwanie partnerów. Kiedy dwa zwierzęta się już odnajdą, wtedy udają się do arki. Noe sprawdza ich kartki, jeśli wszystko się zgadza wpuszcza je do środka

Elementy pogody

Uczestnicy ustawiają się w kręgu jeden za drugim tak, aby każdy widział plecy sąsiada. wykonują masaż pleców sąsiadowi zgodnie z słyszaną opowieścią prowadzącego.

Wieje wietrzyk: fiu, fiu, fiu (dmuchamy w jedno i drugie ucho dziecka)
Kropi deszczyk: puk, puk, puk (delikatnie stukamy palcami)
Deszcz ze śniegiem: chlup, chlup, chlup ( uderzamy dłońmi zwiniętymi w miseczki)
A grad w szyby: łup, łup, łup (lekko uderzamy pięściami w plecy dziecka)
Świeci słonko: ruchem okrężnym gładzimy plecy dłonią
Wieje wietrzyk: dmuchamy we włosy
Pada deszczyk: stukamy palcami.
Czujesz dreszczyk?: leciutko szczypiemy w kark.

ZABAWY Z UŻYCIEM REKWIZYTU:

Instrumenty

 Na hasło: „orkiestra”, każde dziecko tworzy wymyślony przez siebie instrument. Wszyscy „grają”, wydając dźwięki właściwe dla swojego instrumentu.

ANIMACJA PRZEDMIOTÓW

Taniec z miotłą

Dzieci stoją w kole, chętny uczestnik tańczy z miotłą w środku koła, potem następuje zmiana partnera. Warianty: taniec ze swetrem, sukienką itp.


Teatr balonów

Dla każdego uczestnika potrzebujemy po jednym balonie i szczotce ( może być kij), Na napompowanym balonie dzieci rysują twarz Przy pomocy taśmy klejącej można przykleić kilka kawałków wełny albo pasków papieru jako włosy. Następnie balon zostaje przymocowany do kija bądź szczotki. Można założyć takiej kukle sweter lub koszulę. Tak przygotowanymi kukłami bawimy się w teatr.

Teatr pudełek po zapałkach

Każdy otrzymuje puste pudełko po zapałkach Jego wewnętrzna część wysuwa się do połowy – będzie to głowa lalki Na jej dnie dzieci malują twarz włosy. Lalki te zakładane są na palec wskazujący.

Aukcja

Każdy z uczestników wyobraża sobie przedmiot, który zamierza wystawić na aukcji. Kolejno uczestnicy wystawiają g na aukcji do sprzedaży. Mają go tak zareklamować, aby sprzedać jak najdrożej.

Jestem czymś…

I

Uczestnik spośród różnych obrazków przedstawiających różne przedmioty lub zwierzęta itd. wybiera sobie jeden, z którym mógłby się utożsamić. Następnie dobiera trzy cechy pasujące do tego przedmiotu czy zwierzęcia.

Mówi, np. Jestem poduszką. Jestem przyjemna, miękka i wygodna.

Następnie słowo poduszka zamienia na swoje imię: Na imię mi Dorota. Jestem przyjemna, miła i wygodna.

Rozmowa w kręgu na temat doświadczeń poprzez dokończenie zdania:

-  Kiedy to wypowiadałam, poczułam ……

- Kiedy to wypowiadałam, odkryłam….

II

Uczestnik wybiera przedmiot, zwierzę i opowiada o określonym wydarzeniu z punktu widzenia tego przedmiotu, lub zwierzęcia.


Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.